Voltooid leven

Wat is hardlopen toch heerlijk. Het geeft me alle rust en tijd om echt na te denken. Ik word altijd een soort van intellectuele super wereldverbeteraar als ik aan het hardlopen ben. En kom dan altijd tot oplossingen voor problemen waar ik mee te maken krijg. 

Over een week alweer verkiezingen. Deze verkiezingen spreekt mij het onderwerp voltooid leven / waardig sterven erg aan. Niet alleen omdat palliatieve zorg mijn vak is en ik daar dus dagelijks mee te maken krijg. Maar ook omdat ik zelfbeschikking een mooi initiatief vind.

Al zo lang ik in de zorg werk, gaat het om mensen genezen. We proberen te voorkomen dat mensen op leeftijd overlijden. Pilletje voor dit, pilletje voor dat. En zo ben je ineens 90 geworden. We worden steeds ouder. Het is mooi dat dat kan. Maar wil iedereen dat ook?

Blijkbaar dus niet. Ik kom in mijn werk en in het dagelijks leven regelmatig mensen tegen die zeggen: "het is genoeg." Lichamelijke en geestelijke achteruitgang kun je maar tot op zekere hoogte tegengaan. Ik snap best dat er mensen zijn die op hun 90ste zeggen: "liever nu waardig sterven, dan de angst voor wat me te wachten staat." 

Want wat is het alternatief? Ernstig ziek worden? Alzheimer? Ik kan me voorstellen dat dit geen prettig vooruitzicht is en dat er ouderen zijn die dit niet mee willen maken. Als ik zo eens om me heen kijk in verpleeghuizen, dan kan ik me voorstellen dat dat nou ook geen toekomst is om van te dromen.

Ik kijk zo nu en dan eens een debat, zo in deze verkiezingstijd. Dan hoor ik een aantal partijen vanuit geloofsovertuiging zeggen "hulp bij zelfdoding is niet natuurlijk, het is niet de wil van god."
Maar iemand van 90 volgieten met medicatie en nutridrink om maar zo lang mogelijk in leven te blijven, vinden deze partijen wel natuurlijk? Is god het dan wel eens dat we zijn beslissing tot overlijden uitstellen door medicatie voor te schrijven? Is ziek worden dan niet ook god zijn wil?

We mogen er wel voor kiezen om op een zeer onnatuurlijke manier proberen ouderen in leven te houden, maar als dezelfde ouderen zeggen dat ze dit niet meer willen, dan mag dat niet. Dit gaat mij alle wijsheid te boven. Ik stem dit jaar op een partij die de wet voltooid leven ondersteund, zodat mensen op een waardige manier kunnen leven en kunnen sterven.

~Vooroordelen en borderline~

"De borderliner:"

BL-er, BPS, bordaa. Ofterwel. Borderline persoonlijkheidsstoornis. 

Oftewel, een beetje idioot.

Wat fijn dat iedereen een mening over je heeft. Nog voordat ze je kennen. Dan weten ze eigenlijk al precies te vertellen hoe je bent. Mijn persoonlijkheid zal dan wel gestoord zijn. Ik ben gek en vreselijk zielig! Daarnaast kan ik niet voor mezelf zorgen en maak ik overal een potje van. Toch?

De wereld van de vooroordelen: 

"Je bent zeker overgevoelig?" Nee

"Wil je zelfmoord plegen?" My gawd nee!
"Echt niet?" Nee

"Weet je het zeker?" Helemaal!
"Oké, maar gebruik je dan medicijnen?" Nee

"En snij je ook in jezelf?" Nee

"Kun je wel sociale contacten onderhouden?" Ja hoor gaat prima

"Wie doet eigenlijk je financiën?" Nou.. gewoon.. ik zelf

"Je hebt zeker woedeaanvallen." Nee, maar ik ben net als elk mens echt wel een boos of verdrietig

"Ben je dan verslaafd aan iets?" Nee

"Ook niet aan drank?" Ook niet

"Je bent zeker niet te vertrouwen." Oh? Ik zet me dagelijks in voor het welzijn en welbevinden van mijn medemens, en mag dag en nacht gebeld worden mocht mijn hulp moeten worden ingeschakeld. Ook heb ik nog nooit wat gestolen.

"Hoe kun jij eigenlijk een vriend hebben?" Rust en regelmaat

"Ben je niet snel jaloers?" Nee

"Je kunt zeker niet zo goed leren?" Ik was altijd het stuudje van de klas. HAVO gehaald met 2 vingers in de neus, en ook mijn HBO opleiding gehad.

"Maar wat is er dan mis met je? Ik merk niks aan je." Dat klopt. Ik merk het ook nauwelijks. En toch heb ik de diagnose.

"Wat zou iemand aan je kunnen merken?"

Ik ben een beetje druk. Dat is niks nieuws en zit ook in mijn karakter. 

Verder merk jij er eigenlijk niks van.

"Wat merk je er dan zelf van?"

Als ik me ergens op stort, dan steek ik heel mijn hart er in. Dat vraagt veel energie. In de avond, of na mijn werk ben ik dus moe, moeier, moeist! Dan dien ik even een half uurtje met rust gelaten worden. Ik kan slecht tegen getetter direct na mijn werk.

Ik kan ook ontzettend enthousiast worden ergens over. Met nieuwe liedjes gaat dat zo: "play it till you hate it." En dat kan wel eens gezien worden (vooral door vriend lief) als zwaar aanwezig. Maar dan vind ik iets dus echt verschrikkelijk leuk of interessant. Haha.

Ik moet mezelf af en toe corrigeren. Zonder grenzen, ben ik impulsief. Maar ik kan heel goed mijn eigen grenzen stellen. Discipline.

Ik voel soms emoties anders dan anderen. Ik merk pas als ik rode wangen krijg dat ik moe ben, als ik ga tintelen dat ik boos ben, als ik ga huilen dat ik verdrietig ben. Bij mij komt de lichamelijke reactie eerst. En dan pas merk ik dat er iets is. Ook kan ik soms slecht verwoorden of ik boos ben, verdrietig ben, of bang ben. Want het voelt soms allemaal hetzelfde. Is dit een probleem? Nee. Ik ben niet overgevoelig of ongevoelig. Als andersgevoelig een woord was, dan was ik dat.

Verlatingsangst. Ik vraag me vaak af of mijn vriend nog wel thuis komt, nadat hij heeft gewerkt. Niet omdat ik hem niet vertrouw. Maar omdat ik bang ben dat er iets gebeurd onderweg of op het werk. Ik ben bang om zomaar mensen kwijt te raken. Hetzelfde geldt voor mijn paardenvriend. Daar ben ik ook overbezorgd om. Ik word echt heel kwaad als er iets met hem gebeurd. Beide heeft naast borderline wel een verklaring, maar ik denk dat de borderline dit probleem versterkt. Ik dit vet een probleem? Nee eigenlijk ook niet. Ik bel mijn vriend niet plat om te zien hoe laat hij thuis komt. We sturen elkaar een berichtje als we naar huis gaan. Uit onszelf eigenlijk al. En pas als mijn vriend er drie uur over doet om thuis te komen, ga ik me zorgen maken.

Ik ben bang dat ik dingen niet goed doe. Alles moet perfect. 100 % perfect. Ik begin liever ergens niet aan, als ik weet dat ik het niet af krijg, of niet perfect kan doen.

Ik kan me moeilijk concentreren. Mijn gedachten gaan soms alle kanten op. Als er 10 mensen met elkaar een gesprek hebben, en er praten er een paar door elkaar, weet ik niet meer welk gesprek ik aan het volgen was, of met wie ik aan het praten was. En dat is in sommige gevallen een beetje awkward. En omdat ik het dan niet meer snap, heb ik af en toe weinig geduld. Of mensen denken dat ik doof ben omdat ik niet reageer. Hihi maar mijn gehoor is prima.

Ik onderneem veel activiteiten om te voorkomen dat ik mezelf leeg voel. Sinds ik een paard heb, is dat lege gevoel voor een heel groot deel weg. En soms accepteer ik het maar gewoon dat ik me even leeg voel. Werken, slapen, morgen is het weer over.

Zwart/wit denken doe ik nog heel af en toe. Ik ben tegenwoordig wat meer genuanceerd. Maar ik zeg het wel direct als iets me dwars zit. En dat komt dan nog heel af en toe even bot over. Ik hou niet van achterbaksheid. En als me iets niet zint, dan kom je dat binnen nu en 2 dagen wel te weten. Vroeger had ik daar wat meer moeite mee, dan gooide ik er weer zomaar wat uit. Nu draai ik me even om, loop weg, en kom er later op de dag weer op terug. 

Drama kan ik slecht tegen. Van die goede tijden, slechte tijden momenten. Vriendinnen die met elkaar praten over wat hun vriend nu weer heeft uitgespookt. Of aan welke vriendin ze eigenlijk een hekel hebben. Als er iets is, moet je het gewoon zeggen. En niet allemaal aan mij gaan vertellen. Daar heb ik zeer weinig aan.

Borderline is voor mij geen excuus om mijn leven tot een puinzooi te maken. Natuurlijk is het moeilijk om de stempel borderliner te krijgen. Ja, af en toe zal ik misschien even wat harder moeten vechten dan een ander. Maar ik kan mezelf vrij goed onder mijn kont schoppen en pak alle uitdagingen aan. 

Ik heb een vaste relatie, een vaste baan, een huis gekocht en schatten van vrienden en familie. 

Daarnaast is mijn leven echt heel erg leuk. Ook met borderline.  

Rehabilitation pt. 8

Hi guys, 

It has been a while since my last blogpost. But I have been doing really good lately. 
No more pain and no more exhaustion. Or at least way less then I was used to.

I've been doing physiotherapy and ergotherapy for a few months now and I've changed a lot.
I know now I really have to take a moment for myself a few times a day. That really works. I make weekplannings. They help me to keep calm and relax a little. 
My body attitude has changed quite a bit. I can stretch my legs without any problems. I can walk the strairs, I can climb on my horse without needing help. My muscles get stronger every day.
I can wash my own hair, I started cooking and baking a week ago. I can even vacuum clean the house again. After the journey to Thailand, I am going to buy a bike. I trained on an hometrainer, and that is going pretty good. So I plan to ride a bike at least once a week. 

I will continue with this therapy until the beginning of June. Then I have a few weeks off, to see if I can do it on my own. I have a check up 3 weeks later. If everything is alright by then, I can try it on my own for 3 months ^^ 

You'll hear from me soon!

Ciao


Hoi hoi,
Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste blogpost. Maar het gaat heel goed met me.
Ik heb bijna geen pijn meer en ben niet meer zo moe. Veel beter zo.

Ik ben uiteindelijk verder gegaan met alleen fysiotherapie en ergotherapie. Dat doe ik nu een paar maanden en dat heeft me veel veranderd. Ik weet nu dat het goed is om af en toe een momentje voor mezelf te nemen, en om dat ook in te plannen. Dan ben ik veel rustiger in mijn hoofd en maak ik me niet zo druk om alles.
Mijn houding is veel veranderd. Ik sta recht op en kan mijn benen weer volledig strekken. Ik denk na bij als ik dingen pak. Ik kan mijn handen weer goed gebruiken. Ik kan weer traplopen, mijn eigen haren wassen, op mijn paard stappen zonder hulp. Mijn spieren worden elke dag sterker. Mijn knijpkracht was 5, dat is nu 29. Normaal gesproken hoort dat 70 te zijn, maar zo snel gaat het niet ;)
Ik ben met ergotherapie begonnen met koken en huishouden doen. Dat gaat aardig. En nadat we terug zijn uit Thailand, ga ik beginnen met fietsen. Het gaat al aardig zijn gangetje op de hometrainer bij de fysio. 

Begin juni mag ik het 3 weken zelf gaan proberen. Als dat goed gaat, 3 maanden. En dan ben ik er gewoon vanaf. Het gaat zo snel!! Nice!!

Liefs
Neen

Rehabilitation pt. 7

Hi everyone,

Some good news today! Had the last appointment with the ergotherapist for now. 
I had to make a bed. But I do that all the time at my work, and I had a good day. So that was not really a problem.
After that we talked for a while. About what the next step is for me. The physiotherapist already told me she wanted to go through with me. The ergotherapist also told me she was not done with the treatment yet. So there will be a high chance for me to continue with the team. Yay! 
I am making big steps, especially with the ergotherapist. I don't want to give that up. But I have to wait until the 1st of april until I know if I continue for sure.

Last thing on the list is an appointment with the social worker tomorrow. I am verry curious! 

Ciao
Nena



Hoi allemaal,

Een beetje goed nieuws op de vroege ochtend. Laatste gesprek met de ergo gehad gister.
Ik moest een bed opmaken. Maar dat doe ik de hele dag op mijn werk, dus dat is niet zo'n probleem. En ik had een goede dag. Dus dan red ik vrijwel alles alleen. 
Daarna hebben we nog een tijdje gepraat. Over wat nu de volgende stap is. De fysio heeft al aangegeven verder met me te willen gaan. Ook de ergotherapeut is nog niet klaar met me. Dus het is heel waarschijnlijk dat de revalidatie voort gaat zetten. Yay!! Maar nog niet al te overtuigend hoera roepen, want 1 april weet ik het pas zeker.

Laatste puntje op de agenda, morgen een gesprek met maatschappelijk werk. Ben benieuwd.

Liefs
Neen

Rehabilitation pt. 6

Heyoo,

Yesterday was my last time with the physiotherapist! Well, at least for now. But let's start at the beginning of the day.
I received a letter that I had to see the pyshologist. She's part of the scanning team and sees if I need help with anything. So I went to the hospital. Very nervous off course, I hate these psychologist things. Talking about how everything makes me feel. Not really my thing to tell that to strangers. But hey it needed to be done. So I said some things and some I kept for myself. But both of the ladies who were asking me questions agreed with me that I didn't need psychological help. Yay! 

Next was the condition test at the physiotherapist. I've hadn't rode a bike for, I think, 3 years! And now I had to do it. Had no idea how to hold the handlebars. It hurted pretty bad. Also, my right leg was killing me. I didn't do very good, but not that bad either. It's a little less than average. I was already totally done for when I left the physiotherapist. But I had to keep myself going, because I had to see the ergotherapist next. 

She asked me to set the table. So she could see me doing things I find hard. I could barely stand om my right leg, so I looked like a moron doing it =__="
I grab things with my wrists instead of my fingers, well, I already knew that. But she had to see me do it. Very oncomfortable. Needed to be done though.

So, I sill have one appointment with the ergotherapist for next week, and another with a social worker. And then I'm done with the observation period. The physiotherapist already told me she would like to do the treatment with me. And I think the ergotherapist will also say that the way I spend my energy might need a little more work. So I think it will turn out positive. But I'll just do these few more appointments and then wait until april 1st.

Ciao <3
Neen

Heey hey,

Gister voor het laatst fysiotherapie gehad, of tenminste, voor nu. Maar eerst maar eens aan het begin van de dag beginnen.

Ik kreeg een brief van het ziekenhuis dat ik een bezoekje moest brengen aan de psycholoog. Ook onderdeel van de observatieperiode. Dus ging ik naar het ziekenhuis. En had ik het best even zwaar. Ik haat het om overal maar over te moeten praten. Helemaal tegen mensen die ik niet ken. Die vraag: en hoe voelde je je erbij, daar walg ik van. Nee, niet echt mijn ding. Maar het moest gebeuren. Gelukkig waren beide dames die me ondervraagde het met me eens. Ik heb geen psychologische begeleiding nodig. Yay!

Volgende punt op de agenda was de conditietest. Helaas dit keer wel fietsen beschikbaar. Dus ik had geen keus. Ik heb al zo'n beetje 3 jaar niet op een fiets gezeten. Dus het was echt weer even wennen. Ik weet ook meteen weer waarom ik dat nooit deed. Mijn polsen vonden die handvatten niet echt geweldig. Mijn rechter been was het er ook totaal niet mee eens. Mijn conditie is niet heel goed, ook niet perse heel slecht. Maar wel even minder dan gemiddeld. Wel verwacht, maar toch, ik heb altijd zo'n goede conditie gehad. Ik haalde 10-en op school met gym. Ik was er echt toen al helemaal klaar mee, maar toen moest ik nog een bezoekje brengen aan de ergotherapeut. 

Die vroeg me vervolgens de tafel te dekken. Zodat ze kon zien hoe ik dingen deed. Ik kon amper meer op mijn rechter been staan, dus ik zal er uit hebben gezien als een idioot =__="
Ik pak dingen met mijn polsen in plaats van met mijn vingers. Dat was bekend. Maar dat heeft ze nu ook even kunnen zien. Ik probeer mijn vingers met bijna alles te ontlasten. 

Ik heb nu nog 1 afspraak staan bij de ergotherapeut en 1 bij de maatschappelijk werker. En daarna ben ik klaar met de observatieperiode. De fysiotherapeut heeft al aangegeven dat zij het wel ziet zitten om de behandelperiode te starten. En ik denk zomaar dat de ergotherapeut van dezelfde mening is, zodat ik mijn energie uitgave wat beter leer verdelen. Na de afspraken, krijg ik op 1 april de uitslag. Spannend!!

Ciao 
Neen

Rehabilitation pt 5

Hi guys,

What a confronting day today @ the hospital.
It was like baby invasion day or something. Babies everywhere =__="
I was going to do an body condition test with the physiotherapist today, but lucky for me all the bikes were taken. YEAH!
So instead of a condition test she was going to measure the strength of my arms. Well, that turned out better than I expected. From the 5 points I could get, I got 4,5. At least in my upper and lower arms I did. The strength in my fingers is gone. I am not even kidding. It's has totally disapeared. From the 70 pounds a normal person can pinch, I can only pinch 5 pounds with my right hand and 4 with my left hand. My thumbs work as they should though. So now I finally have the prove that I'm not a crybaby, but that it just really doesn't function the way it should. And the stretching muscles in my fingers are even worse. Like only 2 pounds or something. That will also be the reason why I can't stretch my fingers. Gravity 1, Nena 0. We have a winner.

That sucks so bad, it isn't even funny anymore. 
The ergotherapist was her kind usual self. I really like her ^^ 
We looked through my homework. And talked it through. Conclusion: I can't plan. But I am trying. I tried to rest a little during the day. There was this one time when I fell asleep before I had to work. That's a little too much rest, she told me. I don't have to sleep. I should just rest. But I was freaking tired of all the other things I did that day, so I couldn't help myself. We were giving scores to all the activities I have done over the week. What was the most heavy? What were my relax moments? There really are days when I do at least 4 heavy activities, while there are other days I do none of that. I didn't notice that before. How come? Well, have you ever had to write down everything you do in one day? I just do so many things, I don't even think about what I do, I just do it. 

On the days I didn't have to write down what I did, I didn't take my rest. I told her honestly. Because I didn't feel like it. And because nobody was going to notice if I didn't, because I didn't have to write it down. She asked me: is that behaviour helping you? Answer is no off course..
So.. my homework continues, writing down everything I do, just to make sure I take enough rest. This homework thing actually works you know..

Ciao
Nena 


Hey heey!

Wat een confronterende dag in het ziekenhuis.
Ten eerste was het echt baby take-over dag ofzo in het ziekenhuis. Echt overal baby's.
Ik had eigenlijk vandaag de conditie test moeten doen bij de fysio. Maar gelukkig waren alle fietsen bezet, en konden we hem uitstellen. Hah! Baas! 
Dus in plaats van een conditie test, deden we een krachtmeting van mijn armen. Dat viel op zich niet tegen. Van de 5 punten, haalde ik er 4,5. Nouja, in mijn boven en onder armen dan. Mijn vingers hebben we apart getest. Van de 70 pond die een normaal persoon van mijn leeftijd kan knijpen, kneep ik maar liefst 5 hele ponden met rechts, en 4 met links. De kracht in mijn vingers is bijna volledig weg. Niet verbazend dat ik altijd alles laat vallen he? Nu heb ik wel eindelijk het bewijs dat ik dus echt geen aansteller ben. Het staat op papier... Zwaartekracht 1, Nena 0. We hebben een winnaar, en ik ben het niet.

Zwaar klote, niet eens meer grappig... Zwaar gehumeurd op naar de ergo.
Die gelukkig wel haar lieve zelf was. Ze is echt onwijs aardig en helpt me fantastisch ^^
We bekeken mijn huiswerk uitgebreid. Conclusie: ik kan niet plannen. Ik probeer regelmatig rustmomenten in te lassen. Maar dat gaat bijna niet, tot op het moment dat ik in slaap val. Maar midden op de dag slapen, is dan weer niet de bedoeling. Maarja, vaak ben ik dan al zo verschrikkelijk moe, dat ik het ook niet meer kan helpen.
We hebben scores gegeven aan de activiteiten die ik die week heb gedaan. Was het zwaar of licht? Of was het ontspannen? Er zijn serieus dagen dat ik minstens 4 zware activiteiten op een dag doe, denk aan paarden, werken, behang van de muur trekken, en boodschappen doen. En er zijn dagen dat ik alleen maar lichte activiteiten doe. Er zit totaal geen balans in. Iedereen die regelmatig mijn facebook in de gaten houdt, roept nu heel hard DUH!!! Maar ik heb dit zelf geen moment door gehad. Ik denk niet na voordat ik dingen doe, ik doe ze gewoon. 

Dan komt er nog bij dat ik op de dagen dat ik niet hoef bij te houden wat ik doe, mijn rust niet neem. Dan kan niemand me controleren. Maarja, vroeg de ergo, helpt dat me? Het antwoord is natuurlijk nee. Dus, dan maar de rest van de week ook bijhouden wat ik doe, want anders komt er niets van rusten. Want dan krijg ik op mn harses van de ergo :P 
Het huiswerk werkt wel. 

Ciao
Neen

Rehabilitation pt 4

Good afternoon everyone!

It's wednesday, that means hospital day.
So today I visited te physiotherapist first. Who I usually visit last. Since the last time, monday, I have been having pain in my lower back and my left upper leg. That's from the strength test she did with me last monday. The pain will fade in a few days.
I had to do a walking test today. I had to walk a few squares in 6 minutes. And she was going to watch the way I walked and my posture and everything. So I walked like 480 something meters in 6 minutes. And I walked like a duck. I part my feet a little too much, and I take small steps. I also can't stretch my legs when I walk, so I walk with my knees bent. That's what we learned today about my way of walking. My upper body doesn't move at all when I walk. I think that was because of the pain in my lower back. I can keep a constant pace in walking. Wich is good.

Next I had to do a test while walking the stairs. I had to run up and down the stairs for like a minute. I climbed 99 steps. Had a good condition and did everything on my toes XD
Why do I do that? Again, because I can't stretch my legs. I stand on my toes, because it's easier to walk up the stairs on my toes while I have my knees bent. And that also explains the pain in my muscles. I always put presure on the muscles in my legs.
Homework: try to stretch my legs while I stand straight. And try to stretch my legs while walking down the stairs, 2 steps is enough.

For the next half hour I had to see the ergotherapist. That was such a hard conversation! She confronted me with so many things. I had to make a list of the things I do during the day. So I did. We talked that through. She noticed I didn't have any moments of rest during the day. In the afternoon I collapse on the couch. Deadly tired. And in the evening I do stuff, while I am actually too tired to do anything.
She showed me a diagram of the way I burden my body and of the way my body can be burdened without me ending up in pain every morning en evening. I have to learn how to rest in between things that I want to do. I have to relax a little. But I find that very hard. We talked about how I feel useless if I don't do anything. It may be a little hard to imagine, but I truely think I am lazy some days. Because I don't cook, I don't do any householding chores except for the laundry. Yeah yeah I have my work and my horse, my sewing work and the communities I'm in. But still. I have the feeling I don't do a shit. So resting 3 times for half an hour will be really good for my body, and reeaally hard for my mind. But hey, I'll never be sure if things work if I never try them. So I am going to do the best I can doing nothing! 3 times a day T__T It'll be so hard!
I will probably feel like my grandma. But if it will make me feel better... I am going to try this on days I don't work. We have to find a way to make this possible for me at my work, but that's already a step ahead of what I should be thinking about.

I've learned a lot today!

Ciao
Nena

Hoi hoi,

Het is woensdag, dus ziekenhuis dag.
Vandaag had ik mijn eerste afspraak met de fysio, ergo en fysio even omgedraaid vandaag. Sinds maandag, de laatste keer dat ik fysio had, doet mijn onderrug onwijs pijn. Dat straalt uit naar mijn linker been. Dit maar even meteen vertelt. Gaat vanzelf over (heerlijk die mentaliteit :P). Komt waarschijnlijk door de krachtmeting.
Ik moest een wandeltest doen vandaag. 6 minuten rondjes lopen door de zaal. Zij keek ondertussen naar de manier waarop ik loop en mijn houding. Weer vreselijk ongemakkelijk als er iemand zo op je let! Dus, in 6 minuten heb ik 480 nogwat meter gelopen. Ik loop als een eendje, met mijn voeten een beetje te ver uit elkaar. Ik neem kleine stapjes. Ik kan mijn benen niet strekken als ik loop, dus loop ik met mijn knieën gebogen. Ik rol wel mijn voeten goed af. En ik kan goed hetzelfde tempo aanhouden. Dat hebben we maar weer mooi geleerd vandaag. Mijn bovenlichaam bewoog helemaal niet tijdens het lopen. Dat kwam denk ik ook omdat mijn onderrug zo zeer doet.  

Daarna moest ik een traploop test doen. In 1 minuut zo veel mogelijk keer de trap op en af. 99 treden gelopen. Mijn conditie was prima. Maar ik deed alles op mijn tenen XD
Waarom ik dat doen? Weer vanwege dezelfde reden, ik kan mijn benen niet strekken. Dus is het makkelijker om mijn knieën te buigen en op mijn tenen de trap af te lopen. Dat verklaart ook wel redelijk waarom ik altijd spierpijn heb in mijn kuiten en mijn onderbenen. Er staat eigenlijk constant druk op.
Huiswerk voor de komende week: benen proberen te strekken als ik recht op sta. En de trap af lopen en dan de laatste 2 treden mijn benen strekken.

Mijn volgende half uur werd in beslag genomen door de ergotherapeut. Die ik echt een onwijze lieverd vind. Maar ze confronteerde me vandaag wel weer even met mezelf. Ik moest een lijst bijhouden van de dingen die ik op 1 dag doe. Dus dat heb ik gedaan. Dat hebben we uitvoerig besproken. Het viel haar op dat er geen één rustmoment in mijn dag zit. Aan het einde van de middag klap ik in elkaar op de bank. Doodelijk vermoeid. En dan moet ik dus de hele avond nog. Terwijl ik dan eigenlijk geen energie meer heb.
Ze haalde een grafiek te voorschijn met verschillende lijntjes. Één van die lijntjes pastte perfect bij de manier waarop ik mijn dag in deel. Heel veel doen, waardoor mijn energielevel onwijs daalt en de pijn toeneemt. En waardoor het ook weer heel lang duurt om op te laden. Terwijl het veel beter zou zijn om tussendoor meer te rusten, zodat mijn lichaam niet zo lang nodig heeft om weer op te laden. Ik moet leren om rustmomenten in te plannen tussen de activiteiten door die ik doe. Ik moet me leren ontspannen. Maar dat vind ik juist zo moeilijk.Ik voel me zo nutteloos als ik niks doe. Een ander mag er dan een hele andere kijk op hebben. Maar ik vind mezelf het grootste deel van de dag lui. Ik kook niet, ik doe geen huishouden, op de was na dan. Ja, ja, ik heb mijn werk en mijn paard, mijn naaiwerkjes en de communities enzo. En alles omtrent Thailand. Maar nog steeds heb ik nooit het gevoel dat ik mezelf nuttig maak. Ik heb nog steeds het idee dat ik nooit een reet uitvoer. 
Drie keer per dag een half uur rusten zal onwijs goed zijn voor mijn lichaam. Maar voor mijn geest zo ontzettend zwaar! Maarja, als ik het niet probeer, weet ik nooit of het bevalt. Dus ik ga de komende tijd er mijn best doen om 3 keer per dag een half uur niks te doen! Huilie, moeilijk!! 
Ik zal me wel weer voelen als mijn oma. Maar als ik er echt minder pijn door krijg. Eerst maar eens proberen op de dagen dat ik niet aan het werk ben. Want hoe ik zou moeten gaan rusten op mijn werk? Ik weet het niet, maar dan ben ik ook alweer een stapje verder dan gepland. Eerst dit maar eens.
Wens me succes! 

Ciao
Neen