(voor Nederlands even naar beneden scrollen)
So, I've been to the hospital today to do intakes on physiotherapy and occupational therapy. I was so nervous about this!! I've been horrible to myself all day, couldn't sleep, was so afraid about what they were going to ask me. Is what I have enough to continue on rehabilitation, or do they just think I am exagerating everything? Will I give weird answers? Will they think I'm a weirdo, who can do nothing? Omg I was so scared.
I was litteraly shaking when I "walked" through the door. More like crawling through the door, my knees were killing me =__="
Both of the therapists were really kind! I visited the occupational therapist first. She was surprised I was on the waiting list for so long. To be honest, I was surprised as well. Didn't think I could keep it up this long.
The therapist started to ask me questions about my work and the things I do when I have a day off. I told her about the things that cause me trouble, like washing my hair, or driving my car. I also told her I have the urge to do everything at the same time. I wanna do so many things that I can't. Like running, or swimming, or I don't know, play soccer. My working scedule has become a little harder on me. I have to do more shifts in a row then I am used to. Not a good thing, maybe I can arrange something at my work. The therapist asked me if I could do things like householding, vaccum cleaning. Things like that. I am so lucky to have a boyrfiend who does that ^^ Because I really can't do it myself. Hurts to much. We're gonna work on that though.
I told the therapist that my mom always cleans up everything at our horses and that I would like to do that too. We'll see whatever happens.
The physiotherapist was also really kind. She's the kind of person I usually like a lot. One who kicks my ass easily, is not afraid to confront me. She asked me questions that were making me think. In stead of just assuming that what I say is right. She asked me what my goals are for the future. I don't have any, because I don't know if it's possible to get there. I'm not gonna start hoping I will ever run the marathon. If that was possible, maybe I would. I wanna do the max I can I guess.
I told her I would like my body condition a little better. When she asked me why I would want that, I totally didn't know what to say. Why would I want that? To make me feel better? Maybe getting my condition up is gonna hurt me more, would I feel better then? Why does everyone want a good condition? I think doing sports is awesome. I would love to ride a bike again, or to walk or run. I wanna work on something. I want to lose all the energy that is stuck in my body, and when I come home from running I wanna collapse into a deep sleep and wake up the next morning feeling healthy and great and positive. That's what I want. But when I say it like that, it sounds so desperate. It sounds like I think I'm dying.
The weather is so great right now. I would love to go on a walk through the forest. But I'm not gonna do it, because I'm afraid I can't get home because I have too much pain to walk back. I don't do a lot of things, because I'm scared something is going to happen.
Even though I had no idea what to expect, it was a good first impression. Next three weeks will be about tests, tests, tests and tests. And after those weeks they're going to decide if they can give me treatment. I really hope they can. I'm so done with this shit. My body should listen to the things I want to do T__T
Overall, I have a positive feeling about this.
With love,
Nena
Heey heey!!
Ik kom net bij de revalidatiepoli vandaan. Intakes gedaan op gebied van fysiotherapie en ergotherapie. De hele dag zit ik mezelf al op te vreten van de zenuwen. Vreselijk dit. Niet kunnen slapen, shaken als een gek. Echt idioot. Ik heb zo'n hekel aan het ziekenhuis. Niet te omschrijven. Ik was zenuwachtig voor de vragen die ze me zouden gaan stellen. Nemen ze me wel serieus? Vinden ze me geen aansteller? Zeg ik geen rare dingen? Ik ben echt zo'n nerd die op alles per ongeluk verkeerde antwoorden gaat geven. Of mezelf onwijs tegen ga spreken ofzo, dat doe ik echt altijd. En als ik zenuwachtig ben, ben ik ook nog eens onwijs druk. Mensen hebben al snel de neiging om me een idioot te vinden haha.
Ik had al plakhandjes toen ik de deur van het ziekenhuis doorstrompelde. Mijn knieën zijn me vandaag keihard aan het doodmaken.
Nou, de zenuwen waren dus echt totaal voor niks. Want allebei de therapeuten waren hartstikke lief. De ergo was verbaasd dat ik zo lang op de wachtlijst had gestaan. Ik ook, had niet verwacht dat ik het zo lang vol zou houden. Heb haar even uitgelegd dat ik al 3 en een half jaar rond loop met dit, en dat niemand er ooit wat aan kan doen. Dus ik het niet erg vond om een half jaartje te wachten. Als er maar wat wordt gedaan.
De vragen die ze stelde gingen vooral over mijn werk en wat ik naast mijn werk nog doe. Ja, al die dingen moest ik even opnoemen. En wat er niet gaat in het dagelijks leven. Mijn haren wassen, auto rijden, op mn paard stappen, tandenpoetsen. Die dingen. Eigenlijk alles. Ik vertelde haar dat ik altijd alles tegelijk wil doen. Of nou ja tegelijk. Ik wil heel veel doen. Ik kan niet tegen stilzitten. Ik zou graag weer sporten. Ergens in me zit een onuitputbare bron van energie, die mijn lichaam niet lijkt te begrijpen. Er zit geen stop op, maar mijn lichaam kan soms echt niet meer. En dan ga ik me opvreten.
Sinds een week is nu het rooster op mijn werk veranderd. Daar kan mijn lichaam ook maar moeilijk mee om gaan. 3 of 4 dagen achter elkaar werken, is voor mij echt een ramp. De ergotherapeut was dat wel aardig met me eens geloof ik, die vond het knap dat ik het uberhaubt redde om te werken. Jawel hoor, gewoon doorgaan!
We hebben het ook nog even gehad over het huishouden, koken, stofzuigen, schoonmaken. Die dingen die ik haat, maar toch graag zelf wil kunnen. Ik zeg niet dat ik ze perse graag wil doen, maar ik wil wel dat ik het KAN doen, als ik dat wil. Dat is iets waar we sowieso aan gaan werken. Gelukkig heb ik een schat van een vriend die me met alles helpt ^^ Dat scheelt me een heleboel, zodat mijn lichaam af en toe nog eens zin heeft om leuke dingen te doen.
Ik vertelde de ergo dat ik ook een hele lieve mama heb die voor mijn paardje de stallen mest enzo. En dat is heel lief, maar ook dat zou ik gewoon graag zelf doen. We gaan maar eens kijken wat er gebeurd.
De fysiotherapeut was ook erg aardig. Zij is echt het soort mensen wat me helemaal ligt. Iemand die me qua persoonlijkheid makkelijk aan kan en die me kan confronteren. Dat is wel ff zuur als ze van die vragen stelt waarbij je hard moet nadenken, maar dat is wel heel goed voor de bewustwording. Ze neemt niet aan dat wat ik zeg bij voorbaat waar is. En dat is ergens heel oncomfortabel, maar ook wel heel goed. Ze vroeg me waarom ik dit wilde doen en wat ik wilde bereiken. Een antwoord als: beter de dag door kunnen komen, is een beetje te vaag. Maar is wel wat ik bedoeld. Geen pijn hebben, ja dat graag, of er zo mee om leren gaan, dat ik niet helemaal gek van mezelf word. Ook vroeg ze me wat voor doel ik voor ogen had. Toen ik zei dat ik mijn conditie meer op peil wil brengen, vroeg ze me waar ik die conditie voor nodig had. En daar heeft ze een punt, want dat weet ik ook niet. Maar ik vind het gewoon fijn om ergens aan te werken. Ik vind het heerlijk om hard te lopen, of te zwemmen, of te voetballen. De marathon lopen zal er niet meer inzitten neem ik aan. Maar als dat er wel in zou zitten, zou ik het willen doen. Overal altijd het maximale uithalen is wel een beetje mijn ding. Maar voor nu, zou ik het niet weten. Wat wil ik bereiken? Normaal zijn, gewoon net als iedereen. Als ik zin heb om een stukje te rennen, dan wil ik dat kunnen. Hoe lang? Hoe ver? Maakt me niet uit. Net zo ver als tot dat ik zin heb. Maarja, het moet uitgedrukt worden in minuten en kilometers, nee dan weet ik het niet.
Ik zou graag 's avonds voor het eten nog even lekker alle energie uit me willen hardlopen en als ik dan thuis kom, eten, slapen en de volgende morgen wakker worden als in een disney film. Gelukkig, gezond, me heerlijk in mijn lijf voelend.
Het is nu prachtig weer. Sanit en ik willen eigenlijk graag even naar het bos, een stukje lopen. Maar nog voor ik heb bedacht of ik dat leuk vind, geef ik aan dat ik dat niet red. Want als mijn knieën zeer gaan doen, hoe moeten we dan terug? Ik doe veel leuke dingen tegenwoordig maar niet, omdat ik altijd bang ben dat er iets gebeurd.
Ondanks dat ik geen idee had van wat ik kon verwachten, heb ik een goede eerste indruk gekregen. De komende 3 weken gaan ze me vragen stellen, onderzoeken, testen met me doen. Ik kijk er zelfs een beetje naar uit. Het is ook interessant om weer wat van jezelf te weten te komen op deze manier. Na de 3 weken gaat het team beslissen of ze verder met me gaan revalideren, of dat het voor mij ophoud. Ik hoop zo dat ze wat voor me kunnen betekenen, dit is echt mijn laatste redmiddel. Het zou zo prettig zijn als mijn lichaam zou luisteren naar mijn behoeftes.
Ik heb een positief gevoel na vandaag. We gaan er helemaal voor!! Kom maar op met je testen!
Liefs
Neen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten