~Vooroordelen en borderline~

"De borderliner:"

BL-er, BPS, bordaa. Ofterwel. Borderline persoonlijkheidsstoornis. 

Oftewel, een beetje idioot.

Wat fijn dat iedereen een mening over je heeft. Nog voordat ze je kennen. Dan weten ze eigenlijk al precies te vertellen hoe je bent. Mijn persoonlijkheid zal dan wel gestoord zijn. Ik ben gek en vreselijk zielig! Daarnaast kan ik niet voor mezelf zorgen en maak ik overal een potje van. Toch?

De wereld van de vooroordelen: 

"Je bent zeker overgevoelig?" Nee

"Wil je zelfmoord plegen?" My gawd nee!
"Echt niet?" Nee

"Weet je het zeker?" Helemaal!
"Oké, maar gebruik je dan medicijnen?" Nee

"En snij je ook in jezelf?" Nee

"Kun je wel sociale contacten onderhouden?" Ja hoor gaat prima

"Wie doet eigenlijk je financiën?" Nou.. gewoon.. ik zelf

"Je hebt zeker woedeaanvallen." Nee, maar ik ben net als elk mens echt wel een boos of verdrietig

"Ben je dan verslaafd aan iets?" Nee

"Ook niet aan drank?" Ook niet

"Je bent zeker niet te vertrouwen." Oh? Ik zet me dagelijks in voor het welzijn en welbevinden van mijn medemens, en mag dag en nacht gebeld worden mocht mijn hulp moeten worden ingeschakeld. Ook heb ik nog nooit wat gestolen.

"Hoe kun jij eigenlijk een vriend hebben?" Rust en regelmaat

"Ben je niet snel jaloers?" Nee

"Je kunt zeker niet zo goed leren?" Ik was altijd het stuudje van de klas. HAVO gehaald met 2 vingers in de neus, en ook mijn HBO opleiding gehad.

"Maar wat is er dan mis met je? Ik merk niks aan je." Dat klopt. Ik merk het ook nauwelijks. En toch heb ik de diagnose.

"Wat zou iemand aan je kunnen merken?"

Ik ben een beetje druk. Dat is niks nieuws en zit ook in mijn karakter. 

Verder merk jij er eigenlijk niks van.

"Wat merk je er dan zelf van?"

Als ik me ergens op stort, dan steek ik heel mijn hart er in. Dat vraagt veel energie. In de avond, of na mijn werk ben ik dus moe, moeier, moeist! Dan dien ik even een half uurtje met rust gelaten worden. Ik kan slecht tegen getetter direct na mijn werk.

Ik kan ook ontzettend enthousiast worden ergens over. Met nieuwe liedjes gaat dat zo: "play it till you hate it." En dat kan wel eens gezien worden (vooral door vriend lief) als zwaar aanwezig. Maar dan vind ik iets dus echt verschrikkelijk leuk of interessant. Haha.

Ik moet mezelf af en toe corrigeren. Zonder grenzen, ben ik impulsief. Maar ik kan heel goed mijn eigen grenzen stellen. Discipline.

Ik voel soms emoties anders dan anderen. Ik merk pas als ik rode wangen krijg dat ik moe ben, als ik ga tintelen dat ik boos ben, als ik ga huilen dat ik verdrietig ben. Bij mij komt de lichamelijke reactie eerst. En dan pas merk ik dat er iets is. Ook kan ik soms slecht verwoorden of ik boos ben, verdrietig ben, of bang ben. Want het voelt soms allemaal hetzelfde. Is dit een probleem? Nee. Ik ben niet overgevoelig of ongevoelig. Als andersgevoelig een woord was, dan was ik dat.

Verlatingsangst. Ik vraag me vaak af of mijn vriend nog wel thuis komt, nadat hij heeft gewerkt. Niet omdat ik hem niet vertrouw. Maar omdat ik bang ben dat er iets gebeurd onderweg of op het werk. Ik ben bang om zomaar mensen kwijt te raken. Hetzelfde geldt voor mijn paardenvriend. Daar ben ik ook overbezorgd om. Ik word echt heel kwaad als er iets met hem gebeurd. Beide heeft naast borderline wel een verklaring, maar ik denk dat de borderline dit probleem versterkt. Ik dit vet een probleem? Nee eigenlijk ook niet. Ik bel mijn vriend niet plat om te zien hoe laat hij thuis komt. We sturen elkaar een berichtje als we naar huis gaan. Uit onszelf eigenlijk al. En pas als mijn vriend er drie uur over doet om thuis te komen, ga ik me zorgen maken.

Ik ben bang dat ik dingen niet goed doe. Alles moet perfect. 100 % perfect. Ik begin liever ergens niet aan, als ik weet dat ik het niet af krijg, of niet perfect kan doen.

Ik kan me moeilijk concentreren. Mijn gedachten gaan soms alle kanten op. Als er 10 mensen met elkaar een gesprek hebben, en er praten er een paar door elkaar, weet ik niet meer welk gesprek ik aan het volgen was, of met wie ik aan het praten was. En dat is in sommige gevallen een beetje awkward. En omdat ik het dan niet meer snap, heb ik af en toe weinig geduld. Of mensen denken dat ik doof ben omdat ik niet reageer. Hihi maar mijn gehoor is prima.

Ik onderneem veel activiteiten om te voorkomen dat ik mezelf leeg voel. Sinds ik een paard heb, is dat lege gevoel voor een heel groot deel weg. En soms accepteer ik het maar gewoon dat ik me even leeg voel. Werken, slapen, morgen is het weer over.

Zwart/wit denken doe ik nog heel af en toe. Ik ben tegenwoordig wat meer genuanceerd. Maar ik zeg het wel direct als iets me dwars zit. En dat komt dan nog heel af en toe even bot over. Ik hou niet van achterbaksheid. En als me iets niet zint, dan kom je dat binnen nu en 2 dagen wel te weten. Vroeger had ik daar wat meer moeite mee, dan gooide ik er weer zomaar wat uit. Nu draai ik me even om, loop weg, en kom er later op de dag weer op terug. 

Drama kan ik slecht tegen. Van die goede tijden, slechte tijden momenten. Vriendinnen die met elkaar praten over wat hun vriend nu weer heeft uitgespookt. Of aan welke vriendin ze eigenlijk een hekel hebben. Als er iets is, moet je het gewoon zeggen. En niet allemaal aan mij gaan vertellen. Daar heb ik zeer weinig aan.

Borderline is voor mij geen excuus om mijn leven tot een puinzooi te maken. Natuurlijk is het moeilijk om de stempel borderliner te krijgen. Ja, af en toe zal ik misschien even wat harder moeten vechten dan een ander. Maar ik kan mezelf vrij goed onder mijn kont schoppen en pak alle uitdagingen aan. 

Ik heb een vaste relatie, een vaste baan, een huis gekocht en schatten van vrienden en familie. 

Daarnaast is mijn leven echt heel erg leuk. Ook met borderline.  

Rehabilitation pt. 8

Hi guys, 

It has been a while since my last blogpost. But I have been doing really good lately. 
No more pain and no more exhaustion. Or at least way less then I was used to.

I've been doing physiotherapy and ergotherapy for a few months now and I've changed a lot.
I know now I really have to take a moment for myself a few times a day. That really works. I make weekplannings. They help me to keep calm and relax a little. 
My body attitude has changed quite a bit. I can stretch my legs without any problems. I can walk the strairs, I can climb on my horse without needing help. My muscles get stronger every day.
I can wash my own hair, I started cooking and baking a week ago. I can even vacuum clean the house again. After the journey to Thailand, I am going to buy a bike. I trained on an hometrainer, and that is going pretty good. So I plan to ride a bike at least once a week. 

I will continue with this therapy until the beginning of June. Then I have a few weeks off, to see if I can do it on my own. I have a check up 3 weeks later. If everything is alright by then, I can try it on my own for 3 months ^^ 

You'll hear from me soon!

Ciao


Hoi hoi,
Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste blogpost. Maar het gaat heel goed met me.
Ik heb bijna geen pijn meer en ben niet meer zo moe. Veel beter zo.

Ik ben uiteindelijk verder gegaan met alleen fysiotherapie en ergotherapie. Dat doe ik nu een paar maanden en dat heeft me veel veranderd. Ik weet nu dat het goed is om af en toe een momentje voor mezelf te nemen, en om dat ook in te plannen. Dan ben ik veel rustiger in mijn hoofd en maak ik me niet zo druk om alles.
Mijn houding is veel veranderd. Ik sta recht op en kan mijn benen weer volledig strekken. Ik denk na bij als ik dingen pak. Ik kan mijn handen weer goed gebruiken. Ik kan weer traplopen, mijn eigen haren wassen, op mijn paard stappen zonder hulp. Mijn spieren worden elke dag sterker. Mijn knijpkracht was 5, dat is nu 29. Normaal gesproken hoort dat 70 te zijn, maar zo snel gaat het niet ;)
Ik ben met ergotherapie begonnen met koken en huishouden doen. Dat gaat aardig. En nadat we terug zijn uit Thailand, ga ik beginnen met fietsen. Het gaat al aardig zijn gangetje op de hometrainer bij de fysio. 

Begin juni mag ik het 3 weken zelf gaan proberen. Als dat goed gaat, 3 maanden. En dan ben ik er gewoon vanaf. Het gaat zo snel!! Nice!!

Liefs
Neen

Rehabilitation pt. 7

Hi everyone,

Some good news today! Had the last appointment with the ergotherapist for now. 
I had to make a bed. But I do that all the time at my work, and I had a good day. So that was not really a problem.
After that we talked for a while. About what the next step is for me. The physiotherapist already told me she wanted to go through with me. The ergotherapist also told me she was not done with the treatment yet. So there will be a high chance for me to continue with the team. Yay! 
I am making big steps, especially with the ergotherapist. I don't want to give that up. But I have to wait until the 1st of april until I know if I continue for sure.

Last thing on the list is an appointment with the social worker tomorrow. I am verry curious! 

Ciao
Nena



Hoi allemaal,

Een beetje goed nieuws op de vroege ochtend. Laatste gesprek met de ergo gehad gister.
Ik moest een bed opmaken. Maar dat doe ik de hele dag op mijn werk, dus dat is niet zo'n probleem. En ik had een goede dag. Dus dan red ik vrijwel alles alleen. 
Daarna hebben we nog een tijdje gepraat. Over wat nu de volgende stap is. De fysio heeft al aangegeven verder met me te willen gaan. Ook de ergotherapeut is nog niet klaar met me. Dus het is heel waarschijnlijk dat de revalidatie voort gaat zetten. Yay!! Maar nog niet al te overtuigend hoera roepen, want 1 april weet ik het pas zeker.

Laatste puntje op de agenda, morgen een gesprek met maatschappelijk werk. Ben benieuwd.

Liefs
Neen

Rehabilitation pt. 6

Heyoo,

Yesterday was my last time with the physiotherapist! Well, at least for now. But let's start at the beginning of the day.
I received a letter that I had to see the pyshologist. She's part of the scanning team and sees if I need help with anything. So I went to the hospital. Very nervous off course, I hate these psychologist things. Talking about how everything makes me feel. Not really my thing to tell that to strangers. But hey it needed to be done. So I said some things and some I kept for myself. But both of the ladies who were asking me questions agreed with me that I didn't need psychological help. Yay! 

Next was the condition test at the physiotherapist. I've hadn't rode a bike for, I think, 3 years! And now I had to do it. Had no idea how to hold the handlebars. It hurted pretty bad. Also, my right leg was killing me. I didn't do very good, but not that bad either. It's a little less than average. I was already totally done for when I left the physiotherapist. But I had to keep myself going, because I had to see the ergotherapist next. 

She asked me to set the table. So she could see me doing things I find hard. I could barely stand om my right leg, so I looked like a moron doing it =__="
I grab things with my wrists instead of my fingers, well, I already knew that. But she had to see me do it. Very oncomfortable. Needed to be done though.

So, I sill have one appointment with the ergotherapist for next week, and another with a social worker. And then I'm done with the observation period. The physiotherapist already told me she would like to do the treatment with me. And I think the ergotherapist will also say that the way I spend my energy might need a little more work. So I think it will turn out positive. But I'll just do these few more appointments and then wait until april 1st.

Ciao <3
Neen

Heey hey,

Gister voor het laatst fysiotherapie gehad, of tenminste, voor nu. Maar eerst maar eens aan het begin van de dag beginnen.

Ik kreeg een brief van het ziekenhuis dat ik een bezoekje moest brengen aan de psycholoog. Ook onderdeel van de observatieperiode. Dus ging ik naar het ziekenhuis. En had ik het best even zwaar. Ik haat het om overal maar over te moeten praten. Helemaal tegen mensen die ik niet ken. Die vraag: en hoe voelde je je erbij, daar walg ik van. Nee, niet echt mijn ding. Maar het moest gebeuren. Gelukkig waren beide dames die me ondervraagde het met me eens. Ik heb geen psychologische begeleiding nodig. Yay!

Volgende punt op de agenda was de conditietest. Helaas dit keer wel fietsen beschikbaar. Dus ik had geen keus. Ik heb al zo'n beetje 3 jaar niet op een fiets gezeten. Dus het was echt weer even wennen. Ik weet ook meteen weer waarom ik dat nooit deed. Mijn polsen vonden die handvatten niet echt geweldig. Mijn rechter been was het er ook totaal niet mee eens. Mijn conditie is niet heel goed, ook niet perse heel slecht. Maar wel even minder dan gemiddeld. Wel verwacht, maar toch, ik heb altijd zo'n goede conditie gehad. Ik haalde 10-en op school met gym. Ik was er echt toen al helemaal klaar mee, maar toen moest ik nog een bezoekje brengen aan de ergotherapeut. 

Die vroeg me vervolgens de tafel te dekken. Zodat ze kon zien hoe ik dingen deed. Ik kon amper meer op mijn rechter been staan, dus ik zal er uit hebben gezien als een idioot =__="
Ik pak dingen met mijn polsen in plaats van met mijn vingers. Dat was bekend. Maar dat heeft ze nu ook even kunnen zien. Ik probeer mijn vingers met bijna alles te ontlasten. 

Ik heb nu nog 1 afspraak staan bij de ergotherapeut en 1 bij de maatschappelijk werker. En daarna ben ik klaar met de observatieperiode. De fysiotherapeut heeft al aangegeven dat zij het wel ziet zitten om de behandelperiode te starten. En ik denk zomaar dat de ergotherapeut van dezelfde mening is, zodat ik mijn energie uitgave wat beter leer verdelen. Na de afspraken, krijg ik op 1 april de uitslag. Spannend!!

Ciao 
Neen

Rehabilitation pt 5

Hi guys,

What a confronting day today @ the hospital.
It was like baby invasion day or something. Babies everywhere =__="
I was going to do an body condition test with the physiotherapist today, but lucky for me all the bikes were taken. YEAH!
So instead of a condition test she was going to measure the strength of my arms. Well, that turned out better than I expected. From the 5 points I could get, I got 4,5. At least in my upper and lower arms I did. The strength in my fingers is gone. I am not even kidding. It's has totally disapeared. From the 70 pounds a normal person can pinch, I can only pinch 5 pounds with my right hand and 4 with my left hand. My thumbs work as they should though. So now I finally have the prove that I'm not a crybaby, but that it just really doesn't function the way it should. And the stretching muscles in my fingers are even worse. Like only 2 pounds or something. That will also be the reason why I can't stretch my fingers. Gravity 1, Nena 0. We have a winner.

That sucks so bad, it isn't even funny anymore. 
The ergotherapist was her kind usual self. I really like her ^^ 
We looked through my homework. And talked it through. Conclusion: I can't plan. But I am trying. I tried to rest a little during the day. There was this one time when I fell asleep before I had to work. That's a little too much rest, she told me. I don't have to sleep. I should just rest. But I was freaking tired of all the other things I did that day, so I couldn't help myself. We were giving scores to all the activities I have done over the week. What was the most heavy? What were my relax moments? There really are days when I do at least 4 heavy activities, while there are other days I do none of that. I didn't notice that before. How come? Well, have you ever had to write down everything you do in one day? I just do so many things, I don't even think about what I do, I just do it. 

On the days I didn't have to write down what I did, I didn't take my rest. I told her honestly. Because I didn't feel like it. And because nobody was going to notice if I didn't, because I didn't have to write it down. She asked me: is that behaviour helping you? Answer is no off course..
So.. my homework continues, writing down everything I do, just to make sure I take enough rest. This homework thing actually works you know..

Ciao
Nena 


Hey heey!

Wat een confronterende dag in het ziekenhuis.
Ten eerste was het echt baby take-over dag ofzo in het ziekenhuis. Echt overal baby's.
Ik had eigenlijk vandaag de conditie test moeten doen bij de fysio. Maar gelukkig waren alle fietsen bezet, en konden we hem uitstellen. Hah! Baas! 
Dus in plaats van een conditie test, deden we een krachtmeting van mijn armen. Dat viel op zich niet tegen. Van de 5 punten, haalde ik er 4,5. Nouja, in mijn boven en onder armen dan. Mijn vingers hebben we apart getest. Van de 70 pond die een normaal persoon van mijn leeftijd kan knijpen, kneep ik maar liefst 5 hele ponden met rechts, en 4 met links. De kracht in mijn vingers is bijna volledig weg. Niet verbazend dat ik altijd alles laat vallen he? Nu heb ik wel eindelijk het bewijs dat ik dus echt geen aansteller ben. Het staat op papier... Zwaartekracht 1, Nena 0. We hebben een winnaar, en ik ben het niet.

Zwaar klote, niet eens meer grappig... Zwaar gehumeurd op naar de ergo.
Die gelukkig wel haar lieve zelf was. Ze is echt onwijs aardig en helpt me fantastisch ^^
We bekeken mijn huiswerk uitgebreid. Conclusie: ik kan niet plannen. Ik probeer regelmatig rustmomenten in te lassen. Maar dat gaat bijna niet, tot op het moment dat ik in slaap val. Maar midden op de dag slapen, is dan weer niet de bedoeling. Maarja, vaak ben ik dan al zo verschrikkelijk moe, dat ik het ook niet meer kan helpen.
We hebben scores gegeven aan de activiteiten die ik die week heb gedaan. Was het zwaar of licht? Of was het ontspannen? Er zijn serieus dagen dat ik minstens 4 zware activiteiten op een dag doe, denk aan paarden, werken, behang van de muur trekken, en boodschappen doen. En er zijn dagen dat ik alleen maar lichte activiteiten doe. Er zit totaal geen balans in. Iedereen die regelmatig mijn facebook in de gaten houdt, roept nu heel hard DUH!!! Maar ik heb dit zelf geen moment door gehad. Ik denk niet na voordat ik dingen doe, ik doe ze gewoon. 

Dan komt er nog bij dat ik op de dagen dat ik niet hoef bij te houden wat ik doe, mijn rust niet neem. Dan kan niemand me controleren. Maarja, vroeg de ergo, helpt dat me? Het antwoord is natuurlijk nee. Dus, dan maar de rest van de week ook bijhouden wat ik doe, want anders komt er niets van rusten. Want dan krijg ik op mn harses van de ergo :P 
Het huiswerk werkt wel. 

Ciao
Neen

Rehabilitation pt 4

Good afternoon everyone!

It's wednesday, that means hospital day.
So today I visited te physiotherapist first. Who I usually visit last. Since the last time, monday, I have been having pain in my lower back and my left upper leg. That's from the strength test she did with me last monday. The pain will fade in a few days.
I had to do a walking test today. I had to walk a few squares in 6 minutes. And she was going to watch the way I walked and my posture and everything. So I walked like 480 something meters in 6 minutes. And I walked like a duck. I part my feet a little too much, and I take small steps. I also can't stretch my legs when I walk, so I walk with my knees bent. That's what we learned today about my way of walking. My upper body doesn't move at all when I walk. I think that was because of the pain in my lower back. I can keep a constant pace in walking. Wich is good.

Next I had to do a test while walking the stairs. I had to run up and down the stairs for like a minute. I climbed 99 steps. Had a good condition and did everything on my toes XD
Why do I do that? Again, because I can't stretch my legs. I stand on my toes, because it's easier to walk up the stairs on my toes while I have my knees bent. And that also explains the pain in my muscles. I always put presure on the muscles in my legs.
Homework: try to stretch my legs while I stand straight. And try to stretch my legs while walking down the stairs, 2 steps is enough.

For the next half hour I had to see the ergotherapist. That was such a hard conversation! She confronted me with so many things. I had to make a list of the things I do during the day. So I did. We talked that through. She noticed I didn't have any moments of rest during the day. In the afternoon I collapse on the couch. Deadly tired. And in the evening I do stuff, while I am actually too tired to do anything.
She showed me a diagram of the way I burden my body and of the way my body can be burdened without me ending up in pain every morning en evening. I have to learn how to rest in between things that I want to do. I have to relax a little. But I find that very hard. We talked about how I feel useless if I don't do anything. It may be a little hard to imagine, but I truely think I am lazy some days. Because I don't cook, I don't do any householding chores except for the laundry. Yeah yeah I have my work and my horse, my sewing work and the communities I'm in. But still. I have the feeling I don't do a shit. So resting 3 times for half an hour will be really good for my body, and reeaally hard for my mind. But hey, I'll never be sure if things work if I never try them. So I am going to do the best I can doing nothing! 3 times a day T__T It'll be so hard!
I will probably feel like my grandma. But if it will make me feel better... I am going to try this on days I don't work. We have to find a way to make this possible for me at my work, but that's already a step ahead of what I should be thinking about.

I've learned a lot today!

Ciao
Nena

Hoi hoi,

Het is woensdag, dus ziekenhuis dag.
Vandaag had ik mijn eerste afspraak met de fysio, ergo en fysio even omgedraaid vandaag. Sinds maandag, de laatste keer dat ik fysio had, doet mijn onderrug onwijs pijn. Dat straalt uit naar mijn linker been. Dit maar even meteen vertelt. Gaat vanzelf over (heerlijk die mentaliteit :P). Komt waarschijnlijk door de krachtmeting.
Ik moest een wandeltest doen vandaag. 6 minuten rondjes lopen door de zaal. Zij keek ondertussen naar de manier waarop ik loop en mijn houding. Weer vreselijk ongemakkelijk als er iemand zo op je let! Dus, in 6 minuten heb ik 480 nogwat meter gelopen. Ik loop als een eendje, met mijn voeten een beetje te ver uit elkaar. Ik neem kleine stapjes. Ik kan mijn benen niet strekken als ik loop, dus loop ik met mijn knieën gebogen. Ik rol wel mijn voeten goed af. En ik kan goed hetzelfde tempo aanhouden. Dat hebben we maar weer mooi geleerd vandaag. Mijn bovenlichaam bewoog helemaal niet tijdens het lopen. Dat kwam denk ik ook omdat mijn onderrug zo zeer doet.  

Daarna moest ik een traploop test doen. In 1 minuut zo veel mogelijk keer de trap op en af. 99 treden gelopen. Mijn conditie was prima. Maar ik deed alles op mijn tenen XD
Waarom ik dat doen? Weer vanwege dezelfde reden, ik kan mijn benen niet strekken. Dus is het makkelijker om mijn knieën te buigen en op mijn tenen de trap af te lopen. Dat verklaart ook wel redelijk waarom ik altijd spierpijn heb in mijn kuiten en mijn onderbenen. Er staat eigenlijk constant druk op.
Huiswerk voor de komende week: benen proberen te strekken als ik recht op sta. En de trap af lopen en dan de laatste 2 treden mijn benen strekken.

Mijn volgende half uur werd in beslag genomen door de ergotherapeut. Die ik echt een onwijze lieverd vind. Maar ze confronteerde me vandaag wel weer even met mezelf. Ik moest een lijst bijhouden van de dingen die ik op 1 dag doe. Dus dat heb ik gedaan. Dat hebben we uitvoerig besproken. Het viel haar op dat er geen één rustmoment in mijn dag zit. Aan het einde van de middag klap ik in elkaar op de bank. Doodelijk vermoeid. En dan moet ik dus de hele avond nog. Terwijl ik dan eigenlijk geen energie meer heb.
Ze haalde een grafiek te voorschijn met verschillende lijntjes. Één van die lijntjes pastte perfect bij de manier waarop ik mijn dag in deel. Heel veel doen, waardoor mijn energielevel onwijs daalt en de pijn toeneemt. En waardoor het ook weer heel lang duurt om op te laden. Terwijl het veel beter zou zijn om tussendoor meer te rusten, zodat mijn lichaam niet zo lang nodig heeft om weer op te laden. Ik moet leren om rustmomenten in te plannen tussen de activiteiten door die ik doe. Ik moet me leren ontspannen. Maar dat vind ik juist zo moeilijk.Ik voel me zo nutteloos als ik niks doe. Een ander mag er dan een hele andere kijk op hebben. Maar ik vind mezelf het grootste deel van de dag lui. Ik kook niet, ik doe geen huishouden, op de was na dan. Ja, ja, ik heb mijn werk en mijn paard, mijn naaiwerkjes en de communities enzo. En alles omtrent Thailand. Maar nog steeds heb ik nooit het gevoel dat ik mezelf nuttig maak. Ik heb nog steeds het idee dat ik nooit een reet uitvoer. 
Drie keer per dag een half uur rusten zal onwijs goed zijn voor mijn lichaam. Maar voor mijn geest zo ontzettend zwaar! Maarja, als ik het niet probeer, weet ik nooit of het bevalt. Dus ik ga de komende tijd er mijn best doen om 3 keer per dag een half uur niks te doen! Huilie, moeilijk!! 
Ik zal me wel weer voelen als mijn oma. Maar als ik er echt minder pijn door krijg. Eerst maar eens proberen op de dagen dat ik niet aan het werk ben. Want hoe ik zou moeten gaan rusten op mijn werk? Ik weet het niet, maar dan ben ik ook alweer een stapje verder dan gepland. Eerst dit maar eens.
Wens me succes! 

Ciao
Neen

Rehabilitation pt 3

Hi guys,

(naar beneden scrollen voor Nederlands)

How have you been?

I've been to the hospital for the second time. And I came back very excited! The physiotherapist thinks she can deffinately make the pain in my knees a little less prominent.

But let's start from the beginning.

At first I went to the ergotherapist. She asked me to describe the things I do in one day. I couldn't. I do way to many things in one day. That I know. Maybe it's too much for me. And maybe it's a little more than what others do. But, I have no clue what other people do. Do they really just sit down the whole evening watching tv?! Is that reaaally what I should be doing? OMG that's gonna be hell.

She gave me homework. To describe everything I do in one day, on paper. And I have to do it a few days a week. The paper is going to be full.. I guess...

So next I was going to see the physiotherapist. She observerd my body posture. That was kinda awkward. Because I have trouble standing still. I just can't stand for a long time. I have to move my feet. She noticed a few things. I bent my knees when I stand straight. I can't stretch my legs to the maximum. My body is very stiff. My feet are flat XD

She measured my bodyfat. Wich I didn't want to know. I had to measure my weight. I almost cried. I hate those scales!! 

She also measured the strength of my legs. That was actually kinda good. My legs seem to be pretty strong!

My homework for this week will be trying to strech my legs as far as I can. They will probably hurt way more than I'm used to. But my knees are so stiff, because they aren't used to being stretched. When I try to stretch my legs more often, in the future, they are going to hurt a little less. Yay!

I hope this works, I'm gonna do the best I can! 

Ciao

Nena

Hey heey,

Hoe gaat het?

Ik ben vandaag voor de tweede keer in het ziekenhuis geweest. En ik ben erg verrast. De fysiotherapeut is er van overtuigd dat ze de pijn in mijn knieën wat minder aanwezig kan laten worden.

Maar laten we bij het begin beginnen.

Ik was bij de ergotherapeut vanmiddag. Die vroeg me om te beschrijven wat ik in het algemeen op een dag uitspook. Aangezien er in mijn dagen nooit genoeg uren zitten, had ik redelijk wat te vertellen. Ik weet dat ik af en toe een beetje te veel doe. Misschien doe ik meer dan dat andere mensen doen, dat weet ik niet. Maar dan vraag ik me toch af, wat doen andere mensen dan? Zijn er serieus mensen die ECHT de hele avond voor de tv hangen? En niets anders doen, gewoon zitten... Krijgen DIE dan geen pijn in hun knieën? Als dat echt is waar ik naar toe moet gaan werken, dan is dat voor mij echt hel op aarde.. Niet echt mijn ding.

MIjn huiswerk: bijhouden wat ik op een dag uitspook. Op papier, met de tijden erbij. Dat worden a4-tjes vol!  

 

Dus, vervolgens ging ik langs bij de fysiotherapeut. Die observeerde hoe mijn houding was. Wat best wel een beetje idioot is als je daar zo staat in je ondergoed. En al helemaal omdat ik nooit stil kan staan. Ik moet altijd wiebelen. Maargoed, dit is wat haar opviel. Ik sta met te ver geboden knieën. Ik kan mijn knieën niet strekken. Mijn lichaam is best wel stijf. En ik heb platvoeten. Yay! 

Ze heeft ondertussen ook nog even mijn lichaamsvet gemeten met zo'n gek apparaatje. Heb haar even op het hart gedrukt dat ze het me NIET mocht vertellen wat er uit kwam. Ik moest op de weegschaal. Huilie! Ik haat die dingen. Ik voel me er heel prettig bij als ik niet weet wat ik weeg. Dus heeft ze het me niet verteld. Gelukkig.

Daarna ging ze meten hoeveel kracht ik had in mijn benen. Het verbaasde me dat ze zei dat daar best veel kracht in zaten. Waarschijnlijk van het paardrijden. 

Huiswerk voor deze week: proberen mijn benen wat meer te strekken als ik sta. Dat gaat waarschijnlijk wel even meer zeer doen. Grote kans dat ze weer dik en rood en pijnlijk gaan worden. Maar daar moet ik even doorheen. Als mijn knieën weer volledig tot het maximale kunnen strekken, dan gaan ze waarschijnlijk wat minder zeer doen.

Hopen maar dat het werkt!! 

Liefs

Neen 

Rehabilitation part 2

Hey guys! 

(voor Nederlands even naar beneden scrollen)

So, I've been to the hospital today to do intakes on physiotherapy and occupational therapy. I was so nervous about this!! I've been horrible to myself all day, couldn't sleep, was so afraid about what they were going to ask me. Is what I have enough to continue on rehabilitation, or do they just think I am exagerating everything? Will I give weird answers? Will they think I'm a weirdo, who can do nothing? Omg I was so scared.

I was litteraly shaking when I "walked" through the door. More like crawling through the door, my knees were killing me =__="

Both of the therapists were really kind! I visited the occupational therapist first. She was surprised I was on the waiting list for so long. To be honest, I was surprised as well. Didn't think I could keep it up this long. 

The therapist started to ask me questions about my work and the things I do when I have a day off. I told her about the things that cause me trouble, like washing my hair, or driving my car. I also told her I have the urge to do everything at the same time. I wanna do so many things that I can't. Like running, or swimming, or I don't know, play soccer. My working scedule has become a little harder on me. I have to do more shifts in a row then I am used to. Not a good thing, maybe I can arrange something at my work. The therapist asked me if I could do things like householding, vaccum cleaning. Things like that. I am so lucky to have a boyrfiend who does that ^^ Because I really can't do it myself. Hurts to much. We're gonna work on that though. 

I told the therapist that my mom always cleans up everything at our horses and that I would like to do that too. We'll see whatever happens. 

The physiotherapist was also really kind. She's the kind of person I usually like a lot. One who kicks my ass easily, is not afraid to confront me. She asked me questions that were making me think. In stead of just assuming that what I say is right. She asked me what my goals are for the future. I don't have any, because I don't know if it's possible to get there. I'm not gonna start hoping I will ever run the marathon. If that was possible, maybe I would. I wanna do the max I can I guess.

I told her I would like my body condition a little better. When she asked me why I would want that, I totally didn't know what to say. Why would I want that? To make me feel better? Maybe getting my condition up is gonna hurt me more, would I feel better then? Why does everyone want a good condition? I think doing sports is awesome. I would love to ride a bike again, or to walk or run. I wanna work on something. I want to lose all the energy that is stuck in my body, and when I come home from running I wanna collapse into a deep sleep and wake up the next morning feeling healthy and great and positive. That's what I want. But when I say it like that, it sounds so desperate. It sounds like I think I'm dying. 

The weather is so great right now. I would love to go on a walk through the forest. But I'm not gonna do it, because I'm afraid I can't get home because I have too much pain to walk back. I don't do a lot of things, because I'm scared something is going to happen. 

Even though I had no idea what to expect, it was a good first impression. Next three weeks will be about tests, tests, tests and tests. And after those weeks they're going to decide if they can give me treatment. I really hope they can. I'm so done with this shit. My body should listen to the things I want to do T__T 

Overall, I have a positive feeling about this. 

With love,

Nena

Heey heey!!

Ik kom net bij de revalidatiepoli vandaan. Intakes gedaan op gebied van fysiotherapie en ergotherapie. De hele dag zit ik mezelf al op te vreten van de zenuwen. Vreselijk dit. Niet kunnen slapen, shaken als een gek. Echt idioot. Ik heb zo'n hekel aan het ziekenhuis. Niet te omschrijven. Ik was zenuwachtig voor de vragen die ze me zouden gaan stellen. Nemen ze me wel serieus? Vinden ze me geen aansteller? Zeg ik geen rare dingen? Ik ben echt zo'n nerd die op alles per ongeluk verkeerde antwoorden gaat geven. Of mezelf onwijs tegen ga spreken ofzo, dat doe ik echt altijd. En als ik zenuwachtig ben, ben ik ook nog eens onwijs druk. Mensen hebben al snel de neiging om me een idioot te vinden haha.

Ik had al plakhandjes toen ik de deur van het ziekenhuis doorstrompelde. Mijn knieën zijn me vandaag keihard aan het doodmaken. 

Nou, de zenuwen waren dus echt totaal voor niks. Want allebei de therapeuten waren hartstikke lief. De ergo was verbaasd dat ik zo lang op de wachtlijst had gestaan. Ik ook, had niet verwacht dat ik het zo lang vol zou houden. Heb haar even uitgelegd dat ik al 3 en een half jaar rond loop met dit, en dat niemand er ooit wat aan kan doen. Dus ik het niet erg vond om een half jaartje te wachten. Als er maar wat wordt gedaan.

De vragen die ze stelde gingen vooral over mijn werk en wat ik naast mijn werk nog doe. Ja, al die dingen moest ik even opnoemen. En wat er niet gaat in het dagelijks leven. Mijn haren wassen, auto rijden, op mn paard stappen, tandenpoetsen. Die dingen. Eigenlijk alles. Ik vertelde haar dat ik altijd alles tegelijk wil doen. Of nou ja tegelijk. Ik wil heel veel doen. Ik kan niet tegen stilzitten. Ik zou graag weer sporten. Ergens in me zit een onuitputbare bron van energie, die mijn lichaam niet lijkt te begrijpen. Er zit geen stop op, maar mijn lichaam kan soms echt niet meer. En dan ga ik me opvreten.

Sinds een week is nu het rooster op mijn werk veranderd. Daar kan mijn lichaam ook maar moeilijk mee om gaan. 3 of 4 dagen achter elkaar werken, is voor mij echt een ramp. De ergotherapeut was dat wel aardig met me eens geloof ik, die vond het knap dat ik het uberhaubt redde om te werken. Jawel hoor, gewoon doorgaan! 

We hebben het ook nog even gehad over het huishouden, koken, stofzuigen, schoonmaken. Die dingen die ik haat, maar toch graag zelf wil kunnen. Ik zeg niet dat ik ze perse graag wil doen, maar ik wil wel dat ik het KAN doen, als ik dat wil. Dat is iets waar we sowieso aan gaan werken. Gelukkig heb ik een schat van een vriend die me met alles helpt ^^ Dat scheelt me een heleboel, zodat mijn lichaam af en toe nog eens zin heeft om leuke dingen te doen.

Ik vertelde de ergo dat ik ook een hele lieve mama heb die voor mijn paardje de stallen mest enzo. En dat is heel lief, maar ook dat zou ik gewoon graag zelf doen. We gaan maar eens kijken wat er gebeurd.

De fysiotherapeut was ook erg aardig. Zij is echt het soort mensen wat me helemaal ligt. Iemand die me qua persoonlijkheid makkelijk aan kan en die me kan confronteren. Dat is wel ff zuur als ze van die vragen stelt waarbij je hard moet nadenken, maar dat is wel heel goed voor de bewustwording. Ze neemt niet aan dat wat ik zeg bij voorbaat waar is. En dat is ergens heel oncomfortabel, maar ook wel heel goed. Ze vroeg me waarom ik dit wilde doen en wat ik wilde bereiken. Een antwoord als: beter de dag door kunnen komen, is een beetje te vaag. Maar is wel wat ik bedoeld. Geen pijn hebben, ja dat graag, of er zo mee om leren gaan, dat ik niet helemaal gek van mezelf word. Ook vroeg ze me wat voor doel ik voor ogen had. Toen ik zei dat ik mijn conditie meer op peil wil brengen, vroeg ze me waar ik die conditie voor nodig had. En daar heeft ze een punt, want dat weet ik ook niet. Maar ik vind het gewoon fijn om ergens aan te werken. Ik vind het heerlijk om hard te lopen, of te zwemmen, of te voetballen. De marathon lopen zal er niet meer inzitten neem ik aan. Maar als dat er wel in zou zitten, zou ik het willen doen. Overal altijd het maximale uithalen is wel een beetje mijn ding. Maar voor nu, zou ik het niet weten. Wat wil ik bereiken? Normaal zijn, gewoon net als iedereen. Als ik zin heb om een stukje te rennen, dan wil ik dat kunnen. Hoe lang? Hoe ver? Maakt me niet uit. Net zo ver als tot dat ik zin heb. Maarja, het moet uitgedrukt worden in minuten en kilometers, nee dan weet ik het niet. 

Ik zou graag 's avonds voor het eten nog even lekker alle energie uit me willen hardlopen en als ik dan thuis kom, eten, slapen en de volgende morgen wakker worden als in een disney film. Gelukkig, gezond, me heerlijk in mijn lijf voelend.

Het is nu prachtig weer. Sanit en ik willen eigenlijk graag even naar het bos, een stukje lopen. Maar nog voor ik heb bedacht of ik dat leuk vind, geef ik aan dat ik dat niet red. Want als mijn knieën zeer gaan doen, hoe moeten we dan terug? Ik doe veel leuke dingen tegenwoordig maar niet, omdat ik altijd bang ben dat er iets gebeurd.

Ondanks dat ik geen idee had van wat ik kon verwachten, heb ik een goede eerste indruk gekregen. De komende 3 weken gaan ze me vragen stellen, onderzoeken, testen met me doen. Ik kijk er zelfs een beetje naar uit. Het is ook interessant om weer wat van jezelf te weten te komen op deze manier. Na de 3 weken gaat het team beslissen of ze verder met me gaan revalideren, of dat het voor mij ophoud. Ik hoop zo dat ze wat voor me kunnen betekenen, dit is echt mijn laatste redmiddel. Het zou zo prettig zijn als mijn lichaam zou luisteren naar mijn behoeftes.

Ik heb een positief gevoel na vandaag. We gaan er helemaal voor!! Kom maar op met je testen! 

Liefs

Neen

Rehabilitation / revalidatie

Hi guys,

(voor Nederlands even naar beneden scrollen)
I know that usually my blogs are fashion review blogs. But this time I'm not doing a fashion review. I am going to keep you guys updated about my rehabilitation process by using part of my blog. I won't stop doing fashion reviews I promise!!

So, I have never been very healthy. Actually, I had food intolerances from the day I was born, am allergic too unions. I have been allergic to sun for a few years, grew over that. When I got older I kept having troubles with food. Food has never been my thing really. I would rather live in a world when there was no food. Sadly, we can't live without food, so I'll have to eat.
Since the day I was born I never felt very healthy. Maybe in my younger years I did, I don't know, I can't remember. But when I got older, I started to feel more sick and got these weird painful feelings all over my body. I didn't really pay much attention to them at first. I did do various sports and as a nurse I am always walking and lifting stuff up. So I thought it was just a little pain in the muscles and I thought it would go away when I didn't pay any attention to it. But it didn't. It started to get heavier in the fingers on my left hand. They were so painful and thick. I went to the doctor. She said I probably had an infection in one of my fingers, the one that was red and thick. So she gave me antibiotics and the advice to take it easy. So I did. For two weeks, but it didn't do anything. It stayed thick.

That was about three years ago. In the mean time the pain has spraid to almost all of my joints. I've been in the hospital for what feels like a million times. I've been under all kinds of scans, I've had blood tests. But they found nothing. Some deviant factors in my blood, and my strings in my legs are a little too short. But that's not what should cause this kind of pain. It doesn't respond to any medication. I've had painkillers, anti-inflammatory meds, antibiotics, nothing helps. When the doctors couldn't find anything, I was sended to a physiotherapist. Who told me to go to another doctor, who told me to go back to the physiotherapist. I've been going back and forth for a while. Because nobody knew what was going on with my body.
My joints began to feel stiff. I had troubles climbing on my horse, opening doors, driving, walking, riding my bysicle, allmost with everything. There are days I can't even wash my own hair.
At the end of the treatment session with the physiotherapist, I still couldn't do anything. She didn't know what to do anymore. She did everything she could. She told me to take it easy and to not force anything.

I really tried my best to keep myself from going to my horse everyday and working 5 days a week. I got depressed because I felt like a loser who couldn't do anything. And I felt fat because my body didn't get the movement that it was used getting. I stopped going to parties and seeing my friends. Wich hurted me a lot. I got tired of everything, and my knees began to burn like fire every day.

One and a half years ago my fingers got thick again. I went back to the doctor because I was scared I had infections again. And they still didn't fnd anything, so I was scared something was wrong. The doctor told me to bath my fingers in cold and than in warm water. And sended me home. Sucky advice, but I took it anyway. I was not feeling that strong to stick up for myself. I felt like a crybaby for going to the doctor so many times, and it didn't help going either, because nobody knew anything.

In april of last year I got so tired, I could sleep for days in a row. The only thing I did was watching movies and laying on the couch. Wich sucked, because when I was young I did all kinds of sports. I got sleepier by the day. I was affraid something was wrong with my blood, so I kicked myself off the couch and went to the doctor again. She tested my blood, and off course, nothing was wrong with it. It all seemed normal. She wanted me to make an appointment to come see her again, but when I did, her substitute was working. That substitute doctor is a very friendly and nice woman. She questioned me about my food and my habits. I told her that I could sleep all day. And that I had problems at my work, because there is so much I can't do at the moment. I am the one making money in our household. So I have to work, and I also want to work. Sitting at home on the couch is not really my thing you know. I requested if she could send me to the hospital again, to do fibromyalgia tests. AND SHE DID! She sended my to the rehabilitation doctor in the nearest hospital and within a month I had an appointment made and the test done. Well good news is that I don't have fibromyalgia, but I have something that's a little like fibromyalgia. Wich is called Chronical Pain Syndrome, or CPS for short.

FINALLY somebody told me something!! That was such an relieve. The fact that it's chronical and probably will never go away was something that was bothering me. I don't have a clue what the rest of my life will look like. Will it be like this forever? Will I end up in a wheelchair? Can I ever get kids, or will they get CPS too? Is there anything they can do to make it a little better?
The rehabilitation doctor told me he would go and discuss my case with a team of professionals, and contact me later. And he did. He told me the team was willing to try to help me out. But he also told me I was put on a waiting list for at least half a year. I told him I was okay with that. But actually, I was not okay with it at all. I had waited for three fucking years already. And all that time, nobody was able to do something. Now they could maybe help me out, but I had to wait for another half a year. Goddammit, I was so angry. I was feeling depressed for at least a month. And than I decided to make the best of it. At least someone was willing to help me out.

I was told to visit a dietist to see if she could do something for me already. And well, she could. She asked me about how much sugar I was using, I thought I wasn't using that much. But I actually was using so much hidden sugars, I always thought I ate healthy. She told me to stop eating sugar. I am sugar free for more than 6 months now. And I already feel a lot better!! My knees don't hurt that bad anymore, and I can actually do something again. Most of my energy came back. So thankful for that advice.

Yesterday morning I reveived a call from the hospital, waiting is over. I am going to get the rehabilitation treatment. I am nervous and exited. I don't exactly know how I feel. It's so weird to think it probably won't be getting any worse anymore. It feels good to know somebody will be there for me that will not send me back home, making me feel like a loser who can't do anything. I don't know what is going to happen from now on. But I will keep you guys updated with this blog. I am probably not going to post that much on facebook, because there are people who don't give a shit, and I don't want to bother them. Facebook is for lolz, blog is for serious ;)

With love,
Nena


Heey lieverds,

Mijn blog gebruik ik meestal voor fashion reviews, maar dat gaat voor nu even veranderen. Niet dat ik geen reviews meer schrijf hoor!! Die blijf ik ook posten. Maar er komen wat blogs over mijn revalidatie tussendoor. Niemand heeft er wat aan als ik al mijn revalidatie onzin op facebook ga posten. Dus houd ik jullie op de hoogte via mijn blog.

Ik ben nooit echt een gezond meisje geweest.Vanaf mijn geboorte heb ik altijd moeite gehad met eten. Voedselintolleranties, alles was te machtig, ik ben allergisch voor ui. Ik ben een hele tijd zelfs allergisch voor zon geweest. Toen ik wat ouder werd, bleef ik die problemen met eten houden. In mijn ideale wereld hoeft niemand te eten. Maar aangezien de wereld niet ideaal is, zal ik mijn best moeten blijven doen om eten naar binnen te schuiven. Dus dat doe ik dan maar.
Ik heb me nooit echt gezond gevoeld. Misschien toen ik jonger was wel, daar weet ik niks meer van. Maar toen ik mijn kindertijd voorbij groeide, begon ik me steeds ellendiger te voelen. Zowel fysiek als mentaal. Ik begon overal van die kleine pijntjes te krijgen. Af en toe benauwd, pijn in mijn rug, pijn in mijn knie. Aandacht aan besteden deed ik niet, ik dacht dat het er gewoon bij hoorde. Plus ik heb altijd veel gesport en ik ben verpleegkundige, dus ik loop heel wat af op een dag. Ik nam eigenlijk aan dat het een soort van spierpijn was, of misschien overbelasting. Af en toe deed ik het wat rustiger aan, maar dat leek niets uit te maken. Dus deed ik maar gewoon wat er van me verwacht werd, en dat was hard werken en mijn studie proberen te behalen.
Drie en een half jaar geleden begonnen de vingers aan mijn linker hand in eens op te spelen. Ze werden pijnlijk en dik. Ik ben toen wel direct naar de dokter gegaan. Ze vertelde me dat er waarschijnlijk een ontsteking in mijn vinger zat. Ik kreeg antibiotica mee, en moest het rustig aan doen. Na twee weken rustig aan doen en antibiotica slikken, zag ik nog geen verbetering. Maar besloot het allemaal maar af te wachten.

In de tussentijd begon de pijn zich te verspreiden, naar mijn knieën in eerste instantie. Maar inmiddels zit het in bijna elk gewricht. Ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar ik voor mijn gevoel nu al honderd keer ben geweest. Verschillende testen heb ik ondergaan, scans, echo's, bloedonderzoeken. Ze hebben zo veel onderzocht dat ik het zelf niet eens meer weet. Ik heb verschillende diagnoses om de oren gegooid gekregen. Maar uiteindelijk vonden ze in geen één ziekenhuis iets. Wat kleine vage dingetjes, zoals een paar actieve reumafactoren, wat haakjes aan mijn botten en te korte pezen in mijn onderbenen. Dat is allemaal niet zo aanwezig dat het me last zou moeten bezorgen, dus daarvan kon de pijn niet komen. De pijn reageert niet op welke medicatie dan ook. Pijnstillers, ontstekingsremmers, anitbiotica, Ik heb van alles geprobeerd, maar niks helpt.

Toen geen van de artsen iets kon vinden ben ik doorgestuurd naar een fysiotherapeut en een ergotherapeut. Beide zeiden dat ik terug moest gaan naar de arts omdat ik geen duidelijke diagnose had. En de arts vertelde vervolgens dat ik weer fysiotherapie moest nemen, en als dat aansloeg, konden we weer verder kijken. Voor een aantal maanden ben ik van het kastje naar de muur gestuurd. Niemand wist wat er met me aan de hand was.

Mijn gewrichten begonnen stijf aan te voelen. Ik kon niet meer zelfstandig op mijn paard komen, de deur open maken, mijn auto besturen als het koud was. Ik kan al heel lang niet meer hardlopen of fietsen, zelfs lopend boodschappen doen is soms echt veel te veel. Er zijn dagen dat ik niet eens mijn eigen haar kan wassen.
Tegen het einde van mijn fysiotherapie, kon ik nog minder dan toen ik ermee begon. Zij wist ook niet meer hoe ze me kon helpen. We zijn er toen maar mee gestopt. Ze gaf me het advies dat ik rustig aan moest doen met alles. Dat deed ik toch al, dus dat was niet echt een verandering.

Ik heb onwijs mijn best gedaan om rustig aan te doen. Het mesten van de stallen liet ik aan mijn moeder over, ik regelde op mijn werk dat ik maximaal twee dagen achter elkaar werk. Ik moest mezelf bijna op mijn stoel vastbinden, anders wilde ik toch weer veel te veel gaan doen, ondanks dat ik pijn had. Mijn gewicht nam wat toe en dat vond ik vreselijk! Ik haatte dat aankomen zo enorm, omdat ik zo gewend was om veel te bewegen. Feestjes en vrienden ging ik niet meer heen. Ik kwam nauwelijks meer op straat, behalve als ik naar mijn werk moest. Ik werd moe van alles en iedereen en mijn knieën begonnen ontzettend te zeuren.

Anderhalf jaar geleden werden mijn vingers opeens weer dik. Toch maar weer terug naar de dokter gegaan, ik was bang dat ik weer zo'n rare infectie zou hebben. Toen ze bij de handspecialisten weer niks vonden, werd ik bang. De dokter gaf me het advies om mijn vingers in koude en warmte badjes te dompelen, alsof dat iets zou helpen. Dat had ik natuurlijk al lang geprobeerd. Dat moest ik eerst maar uitproberen voordat we wat anders gingen ondernemen. Ik durfde niet meer terug te gaan, omdat ik bang was dat ze me een aansteller zou vinden, want het was tenslotte maar een vinger. En trouwens, ze deed toch nooit ergens wat aan, dus wat had het voor zin om nog naar de dokter te gaan?

Vorig jaar april werd ik opeens heel moe. Al mijn energie was weg. Het enige wat ik nog deed was op de bank liggen en films kijken. Ik kon dagen achter elkaar slapen, als niemand me wakker maakte. Ik was bang dat er iets met mijn bloed aan de hand was, ijzertekort zit bij ons in de familie, dus ik nam aan dat het dat wel zou zijn. Dus ik schopte mezelf richting de huisarts. Ze liet mijn bloed onderzoeken. Waar WEER niks uit kwam. Ze gaf de schuld van de vermoeidheid aan de verhuizing en de problemen met de hypotheek. Een paar weken later hoorde ik dat er een vervanger voor mijn huisarts aan het werk was, dus heb ik snel bij haar een afspraak gemaakt. Omdat ik toch wilde dat ik verder onderzocht werd op fibromyalgie. De vervangster vroeg het één en ander over mijn (eet)gewoontes, maar daar was niets opvallends aan. Ik vertelde haar hoe mijn werk steeds moeilijker uitvoerbaar werd. Ze besloot me naar de revalidatiearts te verwijzen. Eenmaal daar kreeg ik de fibromyalgie test. Gelukkig bleek dat het niet te zijn, maar een paar dagen later kreeg ik de uitslag. Ik heb CPS, of voluit, Chronisch Pijn Syndroom. Chronisch.. wat betekent dat dat dus nooit meer weg gaat. Ik schrok me een ongeluk natuurlijk. De revalidatiearts vertelde me dat hij me zou gaan bespreken in het revalidatieteam. Dan zou ik later horen of ze wat voor me konden betekenen. En dat konden ze. Slechte nieuws was, ik kwam op de wachtlijst. Ik zou nog minimaal een half jaar moeten wachten. Voor mijn gevoel stond ik al drie jaar op de wachtlijst. Dus ik was natuurlijk woest, niet op de arts hoor, die kon er natuurlijk niets aan doen.

Ik was zo opgelucht dat ik eindelijk een diagnose had. Maar dat chronische bevalt me toch niet echt. Ik heb geen idee hoe de rest van mijn leven er uit gaat zien. Blijft het stabiel? Kom ik ooit in een rolstoel? Zou ik eventueel kinderen kunnen krijgen? Of krijgen die het dan ook? Zouden ze me echt kunnen helpen?

De revalidatiearts adviseerde me om een diëtiste te raadplegen. Misschien dat zij alvast iets voor me kon doen, dus dat heb ik gedaan. De diëtiste vertelde me over verborgen suikers, en dat die invloed op spieren en gewrichten kunnen hebben. Dus ben ik direct met het nuttigen van suiker gestopt, de natuurlijke suikers eet ik nog wel. Ik ben nu dus al een half jaar suikervrij. En dat bevalt me prima. Mijn energie begon langzaam terug te krabbelen tot het oude niveau. Ik onderneem dingen. Ik ga naar buiten. Ik ben aan het trainen met mijn paard. Alles doet alleen nog wel steeds zeer. Ik ben al heel dankbaar voor dit advies.

Gister ochtend kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis. Het wachten is eindelijk over. Mijn traject start vijf maart! Ik ben heel zenuwachtig en benieuwd naar wat het me gaat brengen. Ik weet nog niet wat ik er allemaal van moet denken. Dat komt wel als ik voor het eerst kennis heb gemaakt met het team. Voorlopig blijf ik jullie op de hoogte houden via mijn blog. Ik heb er geen behoefte aan om alles op facebook te zetten. Facebook is voor leuke dingen. Maar voor degene die het lezen willen, die kunnen mijn blog bekijken. Ik zal regelmatig updaten. Ik wil het namelijk ook niet honderd keer aan iedereen hoeven te vertellen.

Liefs
Nena